İş,Duman , Ev

Tam ben bloga bi şey yazayım dedim, blog kapandı."Amaaan , demek ki yazasım yokmuş!" deyip, konuyu unuttum.Bu sabah kahvaltımı da ettikten sonra , biraz bloglarda dolaştım ve "dur bi de ben yazayım!" dedim.

Geçenlerde , kariyerinin en tepesindeki işinden "hop" diye ayrılan 41.000'ci arkadaşımla buluştum.Ben mi çekiyorum bu insanları yoksa olaylar böyle mi akıyor bilmiyorum.Neyse!Benim de yaşadığım , "acaba yanlış mı yaptım, kariyerim mahfoldu mu?, etraf ne der?" soruları içinde boğulurken , ona sadece şu anın tadını çıkarmasını , işe başlaması gerektiğinde tekrar başlayabileceğini( bakınız şekil 2.a'da görüldüğü gibi) ifade ettim.Ha , niye bırakıyorsun ? niye dönüyorsun? sorularını hala aklınızda taşıyorsanız , lütfen önceki bir iki yazıyı okuyun.


Evet , ben iş hayatına döndüm ve niyet ettiğim gibi deneyimlerinden geçmeyi kabul ettim ancak üniversitede 12 ders birden almam gibi (alttan kalan derslerle birlikte) bu sefer biraz üst üste deneyim yaşayabiliyorum.Naapalım , ben böyle niyet ettim , böyle geçeceğim.

Bir iki hafta önce , çok sevdiğim , zor günlerimde şarkıları dilime pelesenk olan Duman konserine gittim.10'da konser yerine geldim ama grup 12:00'de sahneye çıktı.İzleyicilerin yaş ortalaması 19-20 idi ve kanları kaynıyordu , oysa ben "manası yoktuuuur , yooook" şarkısındaki gibi daha ritmim yavaşlamıştı . Anladım ki , arabamda bağıra bağıra "sor bana pişman mıyım?" dinlemek daha keyifli...

Bu arada , kışın ısınmayan , yazın hamam etkisi yapan evimden taşınmak istedikçe apartman ilişkilerim daha da sıkı fıkılaşıyor.Yaşlı komşum , her sabah ve akşam beni işe gidip gelirken seğredip , asonsörde yakaladığında da "ben seni çok seviyorum!" diye öpüyor. İlkokula yeni giden adını bilemediğim ama sırf tokasını göstermek için beni kapıda bekleyen ve bana ismimle hitap eden cimcime bir hayranım var. Kuofördekiler ise , arabamı park etmeye  , torbalarımı taşımaya kadar bana yardım ediyorlar.Ben galiba taşınamayacağım.Bu evi ısıtmanın ve soğutmanın bir yolunu bulmalıyım...