Dün akşam Çağan Irmak'ın Dedemin insanları filmine gittim.Ara ara güldüm ara ara da ağlamamı engelleyemedim.
Seğredenler için , en güzel ya da en etkileyici sahneler değişecektir. Ben , yaşlıca bir bayanın , bakkaldan peynir alırcasına "vakti gelmiştir" deyip , kefen alması ve onun kesilip , paketlenmesini sabırla beklemesi sahnesinde kaldım.
Ben bu kadar doğal kabul ediyor muyum ölümü? O kefeni görsem içim titremez mi?
Belki de gerçekten yaşamak , öleceğini anladığın an başlıyor...
Nalancım beni de o sahne etkilemişti...Kendine çeyiz düzercesine hevesle alışı ve o kefenin hazırlanmasında ki zerafet, en üste koyulan çiçek.
YanıtlaSil