Bugun yigenlerle birlikte "Atlantis"e gittim.En son ne zaman lunapark'a gittin derseniz ;ortaokul yillari derim sonra da bir daha hic gitmedim.Merak da etmedim.Ozellikle alis veris merkezleri icinde olanlarda havale gecirir gibi oluyorum, bi suru renk , gurultu...
Neyse , 4 boyutlu sinemaya girdik.Ozel bir koltuga oturuyorsun ve ozel bir gozlukle sanki olayin icindeymis gibi segrediyorsun 10 dakikalik filmi.Daha once 3 boyutlu filme gittim ama bunda koltugunda hareketli olmasi nedeniyle daha bir kaptiriyorsun kendini filme.
Film basladi , "ehehe" diye gulerken birden koltuk sarsilmaya ve ruzgarlar esmeye basladi.Yandaki tutunma kollarina tum gucumle asildim.Beni oyle goren 2-3 yasinda oldugumu zanneder , karsidan kimbilir nasil gorunuyordum:))
Sonra biran icime bir his geldi.Hayatta da belki bir cok seyi boyle yasiyorum.Ucuyorum , dusuyorum , basariyorum, kaybediyorum zannediyorum oysa hepsi bir "zannetme"...Ellerimi gevsettim , kollari tutmayi biraktim, derin bir nefes aldim ve sahneyi oldugu gibi yasamaya basladim.Sanki o anda baska bir gozluk verdiler , hersey daha yumusak daha keyifli oldu.
Belki de hayatta direndigim , "senin yuzunden" diye bagirdigim yerlerde tekrar bu zannetmelerimi hatirlamaliyim...
biliyomusun zaman zaman öyle olduğunu düşünmüşümdür...
YanıtlaSil