Bu 10 ay içinde , "kötü, dayanılmaz!" dediğim bir çok şeyi sever oldum.Daha önceki işyerimde nispi rahat iken burada , neredeyse her gün evden çalışıyorum ve haftasonları en az bir kez maillerimi kontrol ediyorum ama mızmızlanmıyorum, hatta bunu severek yapıyorum.Sanırım motivasyon kaynağım , iş yerinde eğlendiğim arkadaşlarım.
Bu iş yeri ile birlikte , arkadaşlarımın yaş ortalaması düştü ve ben de kendimi daha genç hissetmeye başladım.Sanırım , evlilik ve çocuk sohbetlerinde tıkanmam beni yoruyor ve küstürüyormuş.
İş yerinin yanısıra servis arkadaşlarım ise başka bir motivasyon aracı.Nasıl oldu bilmiyorum ama bir anda pek eğlenir olduk , hatta bayramdan sonra servistekilerle , işe geç gitme pahasına birlikte Beykoz sırtlarında muhteşem manzaralı bir yere kahvaltıya gideceğiz.Herkes heyecanla o günü bekliyor.
Bu yazıyı yazmamdaki amacım , evrene kocaman bir teşekkür .Beni bunaltmadan derslerimi çalışmamı ve deneyimlerinden geçmemi sağladığı için.
Şimdi , uzun zamandır yok saydığım bir dersim daha var.Onu da çalışmaya niyet ediyorum!
Ne güzel bir işmiş. Aman dilinizi ısırın ve de nazara karşı ne yapılabiliyorsa yapın.:) Zira bugünlerde iş hayatında yaşananlar tam tersi. Sıkıcı işler, çalışılması imkansız genç kuşak, vs, vs.
YanıtlaSilBir de tabii darısı başıma demek istiyorum, verdiğim uzun aradan sonra benim de artık seveceğim bir iş bulmam gerekiyor ama zor, çok zor..
Neresi bu diyesim geldi.. Neyse ben izinli değildim bu şekilde hissediyorsan büyük bir vicdan azabından kurtulabilir miyim :)
YanıtlaSilNalan, öyle keyifle geçirdin ki çalışmadığın günleri...meğer bu günlere yatırım yapıyormuşsun...
YanıtlaSilÖzledikk